رهگذر مهتاب

      لیلی گفت: موهایم مشکی‌ ست، مثل شب، حلقه حلقه و مواج، دلت توی حلقه‌های موی من است.

                                      نمیخواهی دلت را آزاد کنی‌؟ نمیخواهی موج گیسوی لیلی را ببینی‌؟

مجنون دست کشید به شاخه‌های آشفتهٔ بید و گفت: نه نمیخواهم، گیسوی مواج لیلی را نمی خواهم. دلم را هم.

                                                                لیلی گفت: چشم‌هایم جام شیشهٔ ای عسل است، شیرین ,

                                                     نمیخواهی عکس ات را توی جام عسل ببینی‌؟ شیرینی لیلی را؟

                              مجنون چشم‌هایش را بست و گفت: هزار سال است عکسم ته جام شوکران است،

                                                                               تلخ. تلخی مجنون را تاب می‌‌آوری؟

                                                         لیلی گفت: لبخندم خرمای رسیدهٔ نخلستان است.

                                   خرما طعم تنهایی ات را عوض می‌کند. نمیخواهی خرما بچینی؟

                                 مجنون خاری در دهانش گذاشت و گفت: من خار را دوستتر دارم.

          لیلی گفت: دست‌هایم پل است. پلی‌ که مرا به تو می‌رساند. بیا و از این پل بگذار.

   مجنون گفت: اما من از این پل گذشته ام. آنکه می پرد  دیگر به پل نیازی ندارد.

لیلی گفت: قلبم اسب سر کش عربی ست. بی‌ سوار و بی‌ افسار. عنانش را خدا بریده،

نوشته شده توسط gharibeh در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387 ساعت 18:13 موضوع | لینک ثابت